ใช้ใบโพธิ์ซื้อของ

ณ อำเภอหนึ่งที่ค่อยข้างกันดาน เมื่อตกตอนค่ำจะเงียบสงบมาก ๆ จะไม่ค่อยมีคนหรือรถวิ่งผ่าน วันหนึ่งช่วงประมาณหกโมงเย็น มีแม่ค้าขายไก่ย่างขี่มอเตอร์ไซขายตามทางแวะมาที่ร้านของชำ

“ว่าไงขายดีไหมจ๊ะวันนี้” เจ้าของร้านขายของชำทักทายคนขายไก่ย่างตามเคย

“จ้า ขายดีมาก ๆ เลย เนี่ยตรงนาเกลือ มีคนมาซื้อล้อมรอบเต็มรถเลย ย่างแทบไม่ทันแหนะ”

ทุก ๆ คนแถวนั้นก็พากันทำหน้างง เพราะบริเวณนาเกลือนั้นร้างมานานหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่มีใครขัดอะไร ปล่อยให้แกคุยไป จนมีลุงคนหนึ่งเขาคิดว่าแม่ขายไก่ต้องโม้แน่ ๆ “อ้าวขายได้เยอะหรอ ได้ตังค์เท่าไหร่ล่ะ” แม่ค้าได้ยินดังนั้นก็เตรียมเปิดกระเป๋าที่คาดเอวเอาไว้ แล้วควักตังค์ออกมาให้ดู “นี่ไงแบงค์ร้อยเต็มไปหมด” ทุกคนต่างตะลึงในกำมือของแม่ค้าคนนั้น เพราะปรากฏว่าเต็มไปด้วยใบโพธิ์หายใบ “เห้ย! อะไรกันทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ ตะกี้ยังนับเงินเต็มไปหมดเลยเนี่ย”   “แก เพิ่งมาขายแถวนี้ได้ไม่นานล่ะสิ หลายปีก่อนตรงนั้นอ่ะ เค้าทำนาเกลือกันแต่ตรงที่พักอ่ะเค้าทะเลาะวิวาทกัน คนงานฆ่ากันตาย เลยปิดร้างจนมาถึงทุกวันนี้” หลังจากนั้นแม่ค้าขายไก่ก็ไม่เคยมาขายบนถนนเส้นนี้อีกเลย